A między tym wszystkim – niełatwa i pełna zakrętów historia. Skomplikowana, bogata i niezwykle barwna. Pełna legend, z których jedna jest szczególnie bliska sercom Gruzinów. Mówi o tym, jak Bóg rozdawał narodom ziemię. Gruzini – spóźnieni, bo akurat ucztowali – nie zdążyli przyjść na czas. Gdy w końcu się pojawili, nie prosili, nie błagali – po prostu zaprosili Boga do stołu, częstując winem i śpiewem. A Bóg ujęty ich serdecznością zdecydował, że odda im ziemię, którą zachował dla siebie – najpiękniejszą na całym świecie. Tak właśnie miała narodzić się Gruzja – kraj dany z serdeczności, a nie z planu. I Gruzini naprawdę w to wierzą, dostali w końcu najpiękniejszą ziemię świata! I ta opowieść nie jest tylko bajką – to coś, co się faktycznie czuje, poznając ten kraj.

A i Kartlowie, ludzie tej ziemi są równie niezwykli jak krajobrazy, wśród których żyją. Ich życie nie jest łatwe – często pełne wyzwań, codziennych zmagań i niepewności. A mimo to potrafią się uśmiechać, zaprosić do stołu, podzielić się tym, co mają – nawet jeśli nie mają wiele. Są serdeczni nie dlatego, że wszystko im się układa, ale właśnie dlatego, że wiedzą, co znaczy trud i jak ważne jest ciepło drugiego człowieka.

Dla mnie Gruzja stała się drugim domem. Miejscem, w którym warto się zatrzymać. Spojrzeć inaczej na czas, wartości i priorytety. Nie tylko na zabytki i miejsca must see, nie tylko na widokówki. Tutaj zabytki wpisane na listę unesco są również niematerialne. Popatrzmy na codzienność – prostą, piękną i prawdziwą. I właśnie do takiej Gruzji – zwyczajnej, ale poruszającej – chcę Was zaprosić. Chcę spróbować pokazać ją moimi oczami.