Ten kraj nie jest łatwy.
Potrafi zachwycić, zirytować, wzruszyć i zmęczyć — czasem wszystko naraz. Gruzja nie udaje i nie ukrywa swoich niedoskonałości. Jej postrzępione mury i zmęczona twarz są prawdziwe. I właśnie ta autentyczność porusza najmocniej.

To naprawdę kraina kontrastów. Majestatyczne góry i błękitne morze, dzikie wioski i nowoczesne miasta, surowość i piękno istniejące obok siebie. Do tego historia — niełatwa, pełna zakrętów, legend i opowieści, które Gruzini noszą w sobie do dziś. Jedną z nich zna tu każde dziecko. Mówi o tym, że ziemia została im dana przez Boga z serdeczności, a nie z planu — jako ziemia zachowana na szczególną okazję. I Gruzini naprawdę w to wierzą. Ten kraj wciąż żyje mistycyzmem, wiarą przodków i świętą tradycją.

Ludzie tej ziemi są tacy jak ona sama. Prawdziwi. Niosą w sobie historię wypracowaną przez wieki doświadczeń, strat i przetrwania, głęboko zakorzenione zwyczaje i pamięć o tym, co było. Stąd też bierze się ich serdeczność, zapraszanie do stołu i potrzeba dzielenia się tym, co mają — nawet wtedy, gdy niewiele. Nie dlatego, że życie jest tu łatwe, ale dlatego, że wiedzą, jak bardzo potrzebne jest drugie serce obok.

Dla mnie Gruzja stała się drugim domem. Miejscem, w którym warto się zatrzymać i spojrzeć inaczej na czas, codzienność i to, co naprawdę w życiu ważne.
I właśnie do takiej Gruzji — zwyczajnej, prawdziwej i poruszającej — chcę Was zaprosić.