Tatiana Romańska - o mnie

Zaczęło się niewinnie.
Miał być krótki wyjazd, kilka dni odpoczynku, nic wielkiego.
Ale Gruzja sprawiła, że szybko wróciłam. I że już zostałam.

A to było w 2016 roku.
W Polsce pracowałam w „biznesie”, intensywnie, „tak jak trzeba”.
Lubiłam to, ale przyszedł moment, kiedy zrozumiałam i wyraźnie zobaczyłam, że nie daje mi to już ani radości, ani satysfakcji, ani przestrzeni.
Poczułam, że chcę żyć inaczej — spokojniej, prawdziwiej, bardziej po swojemu. Bez pośpiechu i nerwów o rzeczy, które w zasadzie nie mają znaczenia.

A od zawsze ciągnęło mnie na Wschód.

Skończyłam filologię rosyjską, fascynowały mnie postradzieckie kultury, ludzie, rytmy, emocje.
Może dlatego Gruzja od razu stała mi się tak bliska: naturalna, serdeczna, przepiękna. I niesamowicie dobra.

Rosyjski to mój język codzienny w Gruzji, ale uczę się też gruzińskiego.
Nie dlatego, że muszę, dlatego, że chcę. A i tak się przecież wkrótce przyda.
Najpiękniejsze jest to, że czy w małej wiosce, czy w miejskiej restauracji, kiedy powiem kilka słów po gruzińsku, ludzie potrafią mnie przytulić — tak po prostu, z wdzięczności, że próbuję mówić jak oni.
To jest dla mnie Gruzja.

To kraj, który mnie zmienia i uczy.
I jest miejscem, w którym naprawdę chcę być.

A to, że dziś prowadzę Batumi Land Tour, nie było biznesowym planem.
To przyszło samo — naturalnie, po latach spędzonych z ludźmi, którzy mnie przyjęli jak swoją.
Z chwil, historii, drobnych gestów, rozmów przy stole i zaufania, którego nie da się kupić.

To nie firma.
To konsekwencja miłości do tego kraju i chęci, by pokazać go innym — tak prawdziwie.

A Gruzję akceptuję taką, jaka jest.
Nie poprawiam jej, nie porównuję, nie oczekuję europejskiej logiki i zachodniego porządku pełnego zasad i prawidłowych prawidłowości.
Porządek w Gruzji jest inny — i właśnie to mnie kręci. Biorę jak jest.
Rozumieć, akceptować i nie oceniać.
Chcę połączyć świat podróżników ze światem zwykłych Gruzinów — z ich gościnnością, codziennością i rytmem.

Mam tu przyjaciół, swoje miejsca, ziemię i ogromne plany.
A na adżarskich wzgórzach czuję się coraz bardziej „u siebie”.
Zawsze wożę w samochodzie psią karmę. Pomagam bezdomnym zwierzętom — kilka już przywiozłam do Polski, kolejne na pewno przyjadą.
Niedługo chcę zabrać tu także moje polskie własne zwierzaki — będą żyć ze mną.
Ten kraj jest dobry dla serca. Także psiego i kociego.

Dziś organizuję wyjazdy i pobyty dla tych, którzy chcą poczuć Gruzję naprawdę.
Pokazuję miejsca obowiązkowe, które trzeba zobaczyć, ale także te, których nie ma w przewodnikach — miejsca z duszą, ludzi, którzy mają czas, codzienność, która smakuje inaczej.

Nie opowiadam o „kraju kontrastów”, bo to zbyt łatwe.
Raczej staram się pokazać Gruzję taką, jaką ją widzę:
klasyczne, święte wręcz historycznie miejsca obok codziennego życia, wielkie widoki obok zwykłej prostoty, turystykę obok autentyczności.
Właśnie w tym balansie rodzi się prawdziwe zachwycenie Gruzją.
Chcę pokazywać zwykłe życie, tradycje, ludzi, kuchnię, historię…
i tę szczególną pokorę, której Gruzja uczy każdego dnia.

Nie obiecuję idealnej ani pocztówkowej Gruzji. Bo bywa nielicho odrapana.
Obiecuję prawdziwą. Bez podkładu i szminki. Taką, jaka jest.

I życzę Wam, żebyście też mogli i potrafili ją tak zobaczyć.
Bo Gruzja zmienia się szybko — rozwija, modernizuje, porządkuje.
Warto poznać jej naturalność, swobodę i tę piękną dzikość, póki jeszcze jest.
Zanim nowe zasady i tempo świata wygładzą ją do reszty.

Czuję się tu „u siebie” i często powtarzam z takim dziwnym, ciepłym wzruszeniem:
Czemo Sakartvelo. ჩემო საკარტველო — Moja Gruzja.

Jeśli chcecie poznać Gruzję taką, jaka jest —
z radością Was tam zabiorę.


Tyle na razie.
Pozdrawiam
Tania